PIOTR PAWŁOWSKI

DZIENNIKI BASOWE

ZIMA 2020

WYDAWCA:

ZIMA

Firma Fonograficzno-Handlowa

ul. Bankowa 1/9

44-100 Gliwice

zima@zima.slask.pl

SKLEP INTERNETOWY:

zima.sklep.pl

ZAMÓWIENIA HURTOWE:

www.ateneum.net.pl

Copyright © by Piotr Pawłowski

Copyright © by ZIMA (2020)

Wszelkie prawa zastrzeżone, lecz cytowanie fragmentów w celach niekomercyjnych – za wskazaniem źródła – mile widziane

Projekt i typografia okładki:

© copyright (2020) Marek Turek

Skład i łamanie:

© Łukasz Rudnikowski (2020)

Redakcja:

Szymon Szwajger

Wydanie I

ISBN 978-83-953258-5-4

Materiały zdjęciowe pochodzą z archiwum autora. Autorzy zdjęć, o ile znani, podpisani są przy zdjęciach. Niepodpisane pochodzą ze zbiorów prywatnych. Staraliśmy się ustalić, kto jest autorem, niestety okazało się to niemożliwe – niemniej naruszenie czyichkolwiek praw autorskich nie było naszą intencją – prosimy o informacje, jeśli autorzy rozpoznali swoje zdjęcia, ew. jeśli znacie autorów.

Spis treści

Wstęp

O pisaniu

O krakowskich inteligentach

O diecie bezmięsnej

O pasji bibliotecznej

O szkolnych apelach kiedyś i dzisiaj

O wyścigu pokoju

O niebyciu kolejarzem

O socjalistycznym internacjonalizmie i głosie Ameryki

O młodości melomana

O nieporozumieniach leksykalnych

O owcach wyklętych

O debiucie i o tym, co potem

O tym, jak przestałem grać progrock

O basówce i basistach

O polityce kadrowej

O Polsce i Polakach

O zespołach i muzykach. Różnych.

O imidżu

O niebezpiecznym intro

O Wrocławiu

O hazardzie

O pracy w studiu

O hotelowym życiu

Wspomnienie z Zaiksu

O konkursach i jurorach

O zasadniczej służbie wojskowej

O strasznych skutkach spadku zasilania

O playbacku

O pionierskich czasach polskiego kapitalizmu

O pewnym krakowskim studencie

O charyzmatycznym perkusiście

O nich. Nie o nas

O skinach

O pionierskich latach polskiego kapitalizmu raz jeszcze. A także o hurtowniach i hurtownikach

O Wielkiej Grze

O imidżu raz jeszcze

O wyzwaniach w pracy menedżera

O znajomym z niepolskim nazwiskiem

O krakowskich lokalach i nastroju przysiadalnym

O pograniczu światów

O nieoczekiwanych rozwinięciach szkolnych znajomości

O pierwszym razie w Gdańsku

O podejrzanym HR

O hygge

O kochance

O byznesie

O spiskach i teoriach spiskowych

O insektach

O Japończykach

O moich spotkaniach z kołczami

O budżecie

O serze i myszach

O kulturze organizacji

O obcym kapitale

O codzienności head huntera

O wkręcaniu

O niemieckiej muzyce i dorastaniu dzieci

O Bożenie

O początkach w Gdańsku

O strategiach negocjacyjnych

O kultowych trójmiejskich artystach

O ambitnej młodzieży

O rozpoznawalności

O szołbizowych realiach

O serialach i nie tylko

O słonecznej Italii

O nierozpoznawalności

O Łodzi dla odmiany

O grach zespołowych

O work‑life balance

O przypadku

O podlaskim łączniku

O rozterkach i refleksjach

O Kaczmarskim i innych bardach

O wallenrodyzmie

O szatanie. Oraz trochę o Bogu

O problemach z nazwą

Epilog

Wstęp

Pamiętacie klub Off na Puławskiej? To było kilkanaście lat temu.

Razem z redaktor Krystyną Romanowską przyszliśmy tam na koncert zespołu Andy ze znaną obecnie pisarką Anną Dziewit Meller na czele. Fajny to był koncert, kameralny, dziewczyny miło grały, szugejz był jak trzeba. A ja bardzo lubię szugejz. Po koncercie ludność jakoś nie chciała się rozchodzić, a na scenie spontanicznie zawiązywał się jam. Jakiś nieznany mi jeszcze młody człowiek na perkusji, który zdaje się nie był perkusistą. Gość mniej więcej w moim wieku na gitarze i wokalu. Młoda, długowłosa dziewczyna przy drugim mikrofonie. „Czy jest na sali jakiś basista?” – spytał przez mikrofon typ z gitarą. Redaktor Romanowska wypchnęła mnie na scenę, bas pożyczyłem od przesympatycznej basistki z zespołu Andy. „Co gramy?” – spytałem koleżeństwa. Nie doczekałem się odpowiedzi, więc sam coś zarzuciłem. Nie pamiętam, co w zasadzie zagraliśmy, ale to nie mogło być dobre. Panna na wokalu krzyczała, z gitarzystą patrzyliśmy sobie na ręce, ale nic z tego konstruktywnego nie wynikało. Perkusista czasami zdążał, czasami nie. Dopiero gdy wpadliśmy na pomysł, żeby zagrać „Transmission” Joy Division, coś nagle zażarło.

Dopiero potem zajarzyłem, że ten typ z gitarą to legendarny wydawca Paweł Dunin-Wąsowicz, ta młoda dziewczyna to największe jego odkrycie, czyli Dorota Masłowska, a perkusista to Kuba Wandachowicz, basista CKOD.

Na koncercie było może jakieś czterdzieści osób. Jako że jestem dobrym obserwatorem i mam w miarę dobrą pamięć, czasami (ale tylko czasami) nawet wzrokową, to pamiętam, kto przyszedł na ten koncert.

I tutaj nieoczekiwana pointa. Z tego grona, które tam było, i nieważne, czy w charakterze artysty, czy widza, wszyscy od tego czasu napisali i wydali przynajmniej jedną książkę, a niektórzy wydali ich całkiem sporo. Albo przynajmniej popełnili jakiś dziejowy artykuł, po którym świat stał się inny.

No, prawie wszyscy. Zostałem ostatni.

Postanowiłem więc i ja dołączyć do grona autorów.

Ale kto kupi książkę autorstwa faceta, który nie dosyć że ma popularne imię i nazwisko, to w ogóle nie jest kojarzony z niczym? Bo moja rozpoznawalność w narodzie wynosi ułamek z promila (promile kojarzą wszyscy, ułamki już nie – dlatego są mi zdecydowanie bliższe od promili). Czasami nisza staje się mainstreamem, ale głównie jednak w polityce, rzadko w muzyce.

Nie ma problemu natomiast z wydaniem książki. Każda aktualnie jest chętnie wydawana, bo albo zapłaci za to sam autor (najczęściej, o ile oczywiście posiada dobrą zdolność kredytową i lubi inwestować w nietrafione inwestycje), albo na przykład państwo, bo jest to na przykład książka o „żołnierzach wyklętych kiedyś i obecnie”.

Imię i nazwisko rzecz ważna, ale jeśli występuje w zestawieniu popularnym – to często prowadzi do pomyłek. Dlatego nie dziwiłem się, kiedy przez dwa lata wydzwaniał do mnie ówczesny prezes jednej z największych polskich firm i pytał: „Piotr, utwórz mi taki skrót do SAP, żebym nikogo nie musiał pytać o wyniki sprzedaży”. A ja mu cierpliwie odpowiadałem pytanio-stwierdzeniem: „Rozumiem, że chciałeś zadzwonić do waszego szefa od IT?”. Nie zdziwiłem się też, kiedy napisał do mnie ZAIKS i z radością oznajmił, że właśnie przyjął pod ochronę kilkanaście utworów, które skomponowałem wraz z Tomaszem Pukackim, Markiem Chrzanowskim i Jackiem Chrzanowskim. Ba, nawet się nie zdziwiłem, kiedy moja koleżanka z pracy sześć firm temu oznajmiła mi kiedyś: „Nie wiedziałam, że masz ksywę Posejdon”. Choć przecież wiedziała, że nie gram na perkusji. „Nie? To nie ty? Ale Closterkeller taki ponury i mroczny, to pomyślałam, że to jednak ty”.

Na razie nikt jednak mnie nie zapytał, jak mi się grało złowrogiego preubeka Herhora na planie „Faraona” z Jerzym Zelnikiem. Niemniej mam już w zanadrzu odpowiedź: „To właśnie na planie tego filmu przekonałem Jerzego do współpracy z naszą firmą, wiadomo – kiedyś UB, potem SB, teraz HR”. To uniwersalny tekst i jeszcze do niego wrócimy.

No i myślę sobie nad tytułem nieistniejącej, ale przecież teoretycznie możliwej książki, żeby ktokolwiek wziął ją do ręki. „Kuchnia zachodniej Toskanii”? „100 sposobów na zabicie (tutaj jeszcze się zastanawiam kogo wpisać)”?. „Wspomnienia zięcia syna faceta kobiety, która raz przeszła obok Jima Morrisona”? „Basista Wyklęty”? (niektórzy perkusiści z pewnością potwierdzą).

No więc sami Państwo rozumiecie, że lekko nie będzie. ■

O pisaniu

Swoje pierwsze opowiadanie usiłowałem napisać jako dziewięciolatek. Rzecz traktowała o przygotowaniach do napadu na bank gdzieś w Anglii. Fachowo wymyśliłem bohaterom imiona i nazwiska. Było bezkrwawo i beztrupowo, czyli słabo. Utknąłem na ósmej stronie i zacząłem się zastanawiać, czy nie pisać o czymś innym. Maszyna do pisania stała bezczynnie przez kilka miesięcy. Bo nigdy nie tworzyłem ręcznie, a od razu na maszynie. Potem przeniosłem akcję w polskie realia, tym razem bohaterem uczyniłem dzielnego kapitana MO, który śledzi francuskiego przestępcę. Tu już pojechałem po całości – zły Francuz bowiem wykoleił pociąg pomiędzy Nowym Targiem a Chabówką, usiłując zabić francuskiego policjanta, który właśnie wracał z wczasów w Zakopanem. Były trzy trupy, pięć pościgów, wiele nielogiczności. Ale dałem radę i zły przestępca z importu został zatrzymany przez dobrą milicję. Potem zabrałem się za realia górnośląskie z racji swojej fascynacji tamtejszymi liniami tramwajowymi. Bo taka na przykład siódemka jeździła (i nadal jeździ) przez cztery miasta, a nie jak u nas w Krakowie z Dworca Towarowego na Dąbie. Zresztą ta ostatnia już w ogóle nie jeździ. No i mój bohater, niewiele ode mnie starszy naprawiacz świata, jeździł sobie po Hanysowie, a nawet (o zgrozo!) po Zagłębiu. I szukał tam swojego rówieśnika, który go kiedyś pobił na przystanku. I znalazł, oddając go w ręce stosownych władz. Potem zabrałem się za epickie dzieło, którego akcja zaczęła się na warszawskim Starym Mieście. Jako że właśnie zacząłem trenować koszykówkę, mój bohater oczywiście też. Ale potem zacząłem słuchać rocka i znienacka bohatera wysłałem do rodziny w Anglii, gdzie rozpoczęła się jego kariera muzyczna w zespole progrockowym. No więc i ja zacząłem grać, nie mogłem być przecież gorszy od mojego bohatera. No i nie mogłem już zostać pisarzem, bo to nie było tak kul jak bycie rokendrolowcem.

Trochę później pani polonistka podzieliła nas na zespoły trzyosobowe i każdy miał napisać jakieś opowiadanie. Mój zespół został zdominowany przez kolegę harcerza, który już od czwartej klasy lubił paradować w mundurze. Kolega zapodał: „Ja napiszę pierwszy rozdział, wy coś ewentualnie dorzucicie”. Po tygodniu przyniósł. Do tej pary pamiętam, co napisał: „Jan rano wstał. Na śniadanie zjadł chleb z kiełbasą, a następnie ubrał się w mundur. Potem pojechał na lotnisko, gdzie pracował, gdyż albowiem był pilotem myśliwca bojowego”. Następnie kolega przez dziesięć stron opisywał tegoż myśliwca, szczególnie podniecając się jego możliwościami technicznymi. „Ale to nie jest opowiadanie” – usiłowałem protestować. Kolega patrzył na mnie ciężko.

Tak samo ciężko patrzył na mnie, kiedy spotkaliśmy się z dziesięć lat temu i spytałem go, czym się zajmuje. „ABW” – oznajmił. „Odmowa odpowiedzi”. Zapewne jego obserwacyjno-lakoniczny styl pisarski doskonale się tam sprawdzał.

Przed Mundialem 1986 redakcja „Tempa” ogłosiła konkurs na opowiadanie o tematyce piłkarskiej. No to wysłałem im kilka stron o tym, jak przypadkiem powołany do składu meczowego junior strzela zwycięskiego gola w sprzedanym przez jego drużynę i już zapłaconym przez przeciwników meczu. Mocno zimnofalowe. Nie mogło wygrać, posiadając w treści tak ponure przesłanie. No i ci znamiennie nazywający się bohaterowie – Bramkarz, Którym Interesował Się Trener Reprezentacji, Niefrasobliwy Stoper, Potrafiący Silnie Strzelić Z Daleka i Niezwykle Szybki Skrzydłowy. Aż dziwne, że red. Szpakowski i red. Zydorowicz nie wystąpili z pozwem. Opowiadanie zostało bowiem wydrukowane, niestety mój egzemplarz autorski nie przetrwał kilkunastu przeprowadzek.

Jedno jest pewne, od tamtego czasu poziom polskiej piłki trochę się podniósł. „Lecz czy aby na pewno?” – zapytałby w tym momencie redaktor Wołoszański. ■

Table of Contents

Strona przedtytułowa

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Wstęp

O pisaniu